Addressing Violence Against Women and Girls...

South Asia is ranked as the fastest growing regions of the world. According to a World Bank report, the economic growth is forecast to gradually accelerate from 7.1 per cent in 2016 to 7.3 per cent in 2017i. In the backdrop of the regional economic prospect, it is pertinent to unveil the fact that this part of the world beholds wide socio-economic inequalities. 

For instance, the South Asia region stands second last in the 2016 Global Gender Gap Index , just ahead of the Middle East and North Africa and behind the Sub-Saharan Africa region. Most of the countries in South Asia rank very low in the Global Gender Gap Indexii. While, Bangladesh and India, the top-ranked countries in the region have closed just under 70 and 68 per cent of their overall gender gap respectively, Bhutan and Pakistan, the lowest ranked countries in the region, have managed only 64 and 56 percent respectively.  

This shows that the economic growth is clearly not inclusive enough to address the development challenges of the region.  The patriarchal social institutions, formal mechanisms and the negative social norms that reinstates various culture, practices and beliefs is posing blockades to building gender equal societies in the region. 

The countries from the SAARC nations i.e. South Asian Association for Regional Cooperation. The SAARC countries — Bangladesh, Bhutan, Pakistan, Afghanistan, India, Sri Lanka and Maldives — meet once every year and as agreed upon by the SAARC Charter, discuss issues related to economic growth, social progress and cultural development. While the SAARC Charter demands that individuals have the opportunity to live in dignity and realize their full potentialiii , the Global Gender Gap Index and many more data shows otherwise. 

Sample this- one in every two women in South Asia  face violence in her daily life. South Asia also has the highest rates of child marriages  in the world with almost half (45 percent) of all women aged 20-24 reported being married before the age of 18; almost one in five girls (17 per cent) are married before the age of 15. 

In India and Pakistan irrespective of the perpetrator, around 40 per cent viever-married women (15-49 years) experience physical violence at least once in their life time. The VAWG (Violence Against Women and Girls) Survey (2011) by Bangladesh’s Ministry of Planning shows that 72 per cent of ever-married women experience psychological violence and 33 per cent of ever-married women experience physical violence from current husbandvii . According to the Human Rights Commission of Pakistan (HRCP), 1096 women (of whom 170 were minors, under the age of 18) were killed for ‘honour’ in 2015viii .

Though five countriesix(Sri Lanka, Bhutan, India, Pakistan and Bangladesh) have legislation against sexual harassment and four countries (Sri Lanka, India, Nepal and Bangladesh) have laws to prohibit Domestic Violence, the region still witnesses alarming rates of violence against women and girls. These manifests in the form of domestic violence and intimate partner violence, rapes, acid attacks, harassments in workplace and other public spaces, cybercrimes and stalking, witch hunting, honour killing, child marriages, sex-selective abortions etc.  

Crimes against women and girls have increased significantly over the decades, sadly with very low conviction rates. Women are victimized, exploited and excluded from accessing the legal rights. Only a fraction of the cases gets registered due to the barriers posed by insensitive formal institutions, social stigma and denial of speedy justice and ongoing conflicts in the countries contributing to a non-conducive external environment. 

The question that arises then is what is the commitment of SAARC countries in addressing violence against women and girls? 

The issue of violence against women and girls was not mentioned in any of the SAARC Declarations till 1997x . In the 10th SAARC declaration in Colombo (1998) the situation of women and children was discussed and condemned by the member states. In the summit, the SAARC Member States endorsed the need for a gender-disaggregated database to catalyze the formulation of national and regional policies and programs with regards to women and the girl childxi . The data was to be provided by the member states. 

During the 11th SAARC Summit in Kathmandu (January 2002), the seven member States signed the Regional Convention on Preventing and Combating the Trafficking in Women and Children for Prostitution. South Asiav is the second largest region with trafficking in the world. 

For instance, Afghanistan is a destination for women and girls from China, Iran, and Tajikistan trafficked for commercial sexual exploitation. Tajik women and children are also believed to be trafficked through Afghanistan to Pakistan and Iran for commercial sexual exploitation. Mainly young girls and women are trafficked for sexual exploitation in places such as cabin/dance restaurants, massage parlours, and other places within the tourism sector. India is also a transit country for women and girls from Nepal and Bangladesh trafficked to Pakistan, Western Asia, and the Middle East and for women trafficked from the Russian Federation to Thailand. Sri Lanka is a source and destination country for men and women trafficked for the purposes of involuntary servitude and commercial sexual exploitation. 

Following the Summit, a regional task force was formed in 2002 to monitor and assess implementation of the Convention on Trafficking and countries agree on action points to report to the task force. Bangladesh passed the Prevention and Suppression of Human Trafficking Act (2012) prohibiting and punishing all forms of human trafficking. In January 2012, the Ministry of Home Affairs in Bangladesh promulgated a new National Plan of Action for Combating Human Trafficking for 2012-2014, which included plans to implement the new law. In India, the Ministry of Home Affairs (MHA) established Anti-Human Trafficking Units (AHTUs), which were responsible for combining law enforcement and rehabilitation efforts. India has drafted the Trafficking of Persons Bill in 2016.

In 2006, the Pakistan National Assembly and Senate passed a landmark bill and amended the Hudood Ordinance, with the Protection of Women (Criminal Laws Amendment) Act of 2006 with provisions on trafficking. Sri Lanka prohibited all forms of trafficking through an April 2006 amendment to its penal code, which prescribed up to 20 years’ imprisonment. In Afghanistan, the Ministry of Interior (MOI) formed an anti-trafficking in person’s unit with approximately 20 officers in 2011.  In Nepal, an Office of the National Rapporteur on Trafficking in Women and Children (ONRT) was established in 2002 under the National Human Rights Commission (NHRC), whose responsibility is to monitor anti-trafficking initiatives. Unlike other South Asian countries, Maldives and Bhutan have no laws on trafficking and the government is completely unaware on the issue of human trafficking. 

In 2012, member states took stock of the status of implementation of their anti-trafficking rules. At a workshopxii for SAARC member state representatives, held in India, the country delegates shared that in spite of the legal instruments, trafficking of women and girls continued to be a burning issue in their countries and that there were enforcement challenges of the anti-trafficking legislations. In Afghanistan, the anti-trafficking in person’s unit did not have dedicated full-time officers. The lack of immigration control for Nepalese migrating to India or Indians coming in Nepal (under the 1950 Peace and Friendship Treaty between India and Nepal) is a challenge in enforcing legislation. 

The dearth of quantitative data on trafficking, inadequate coordination between actors within the country, open-borders especially between Nepal and India, lack of enforcement of laws due to increasing communal violence, political instability in countries, corruption, and low priority of anti-trafficking activities at country level are the main implementation challenges in the region.  

Thus, an analysis of the SAARC Declarations reveals that Colombo Declaration marks a milestone in combating trafficking of women and girls in the region. However, except for trafficking, there is no specific regional commitment in addressing violence against women and girls in public and private spaces.  Explorations on anti-trafficking efforts in the region inform us that sub-regional groups, taskforces and action plans are not part of the formal processes to ensure that the national mechanisms formulate gender sensitive policies, effectively implement and report to SAARC for ensuring the creation of gender equal and violence free societies in the region. This demands the need for more regional advocacy for an upfront agenda in ending violence against women and girls in the future SAARC declarations.

Tamil Nadu Alcohol Business is worth Rs.26,000 Crore, De-Addiction Centres are Just 29

As the anti-liquor movement in Tamil Nadu grows louder with opposition parties demanding prohibition in the state, Anna Isaac of CNN-IBN visited a de-addiction centre in Chennai and spoke to recovering alcoholics and experts on the real issue at hand and what can be done to tackle alcoholism.

The 46-year-old Ganesh is a recovering alcoholic. He had his first sip of liquor at the age of 15. A teenager’s vice grew into an addiction at 21 as alcohol took over Ganesh’s life.

But it’s even harder for the families of alcoholics. Take Latha for example…married to an alcoholic who spent his entire salary on liquor. The pressure of raising their daughter and earning a living fell entirely upon her when her husband quit his job and became a slave to the bottle.

Latha said “As I said, because of the alcoholism, and because of his behaviour changes, financial problems, I was not at all a normal person. Because it was the sudden pressure on me, the anger, short tempered, and so many things. Always I was in a bad mood because somewhere I knew I am losing my life”.

According to de-addiction centre officials while Ganesh and Latha’s husband are now sober after admitting themselves into a de-addiction programme. They point to easy access to liquor as one of the main reasons for their alcoholism. So the question is does the solution simply lie in shutting down the state-run liquor store? Many are asking.

Running a de-addiction centre for more than 30 years, Dr Shanthi Ranganathan says there has been a significant increase in the number of alcoholics. But prohibition she says is not the solution. With nearly 7000 state-run liquor stores across Tamil Nadu, Dr Ranganathan says the priority should be to bring down the number of shop. She says following points are the main reasons for growing number of alcoholics.

-Rational and scientific policy based on WHO guidelines required.
-Availability of alcohol should be reduced.
-Number of liquor shops should come down.
-Hours of working to be brought down.

While revenue from state-run liquor stores crossed 26,000 Crore rupees in 2014, in contrast, there are only 29 de-addiction centres in Tamil Nadu.All sponsored by the Central government. Experts say instead of demanding total prohibition the real focus needs to be on providing timely help for alcoholics seeking to quit.

Dr. Ahmed
For LDCC Deaddiction & Counselling Center.
Coimbatore
info@hca.org.in

மனசு போல வாழ்க்கை

“வாழ்க்கை வெறுத்து விட்டது. வாழ்வதில் எந்தப் பயனும் தெரியவில்லை. எதுவும் மாறும் என்ற நம்பிக்கை இல்லை. எந்தப் பிடிமானமும் தெரியவில்லை. சாவதைப் பற்றி யோசிக்கிறேன்.”

இப்படி எண்ணுவோர் எண்ணிக்கை பெருகிவருவது கவலை அளிக்கிறது. வாழ்வில் நம்பிக்கை இழந்து, பிடிமானம் தெரியாமல், ஒரு விளிம்பு நிலையில் மக்கள் யோசிப்பது பெருகிவரும் நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் பின்விளைவு என்றும் சொல்லலாம். பொருட்களின் மதிப்பு உயர்ந்தும் மனிதர்களின் மதிப்பு குறைந்தும் ஒரு அசுர வேகத்தில் பொருட் குவிப்பில் மக்கள் ஓடுவதில் முதலில் நசுங்கிப்போவது மனித உறவுகளே. இல்லாமையில் வாழும் மக்கள் கூட்டங்கள் மரணத்தை யோசிப்பதில்லை. சாலையில் தூங்கும் மனிதர்கள் கூட நாளையைப் பற்றிய நம்பிக்கையில்தான் ஆழ்ந்து உறங்குகிறார்கள். பொருள் வசதியும் தனிமையும் கொண்டோர்தான் அதிகம் மரணம் பற்றி யோசிக்கிறார்கள்.

துக்கமும் மனமும்

தற்கொலைக்குப் பல காரணங்கள். துக்க நோய், மனச்சிதைவு, ஆளுமைக் குறைபாடுகள் போன்ற மனநோய்கள், குடி, போதைப் பொருட்களுக்கு அடிமையாதல், குடும்பப் பிரச்சினைகள் என நிறைய உள்ளன. ஆனால் இந்த சமூகக் காரணிகளில் நகர வாழ்வின் அன்னியத்தன்மை கொண்ட வாழ்முறை முக்கியமானது.

சமூக உறவுகள் இற்றுப்போய், குடும்ப உறவுகளிலும் இடைவெளி வந்து, வேலை சார்ந்த உறவுகள் இயந்திரகதியாக இயங்கும்போது, துக்கப்படும் மனம் பிடிமானம் இன்றி தவிக்கிறது.

இருத்தலியல் தத்துவத்தின் படி வாழ்க்கைக்கு என்று பெரிய அர்த்தமில்லை. நாம்தான் அதற்கு அர்த்தம் கொடுக்கிறோம். வாழ்வில் சலிப்புத்தன்மை வரும்போது குறிக்கோள் இல்லாமல் திரியும் மனம். வாழ்க்கையின் சகலத்தையும் துப்பிவிட்டு எங்காவது போகலாம் என்று தோன்றும். இதைக் குமட்டல் என்று சொல்வார்கள் இருத்தலியல் தத்துவத்தின் ஆதரவாளர்கள்.

எழுத்தாளர் அம்பை ‘வீட்டின் மூலையில் ஒரு சமையல் அறை’ என்ற சிறுகதையில் அந்த மார்வாடிப் பெண் தான் வாழ்க்கை முழுவதும் எத்தனை ரொட்டிகள் சுட்டிருப்போம் என்று கணக்கிடுவார். அது போல நம் வாழ்க்கை கூட இயந்திர கதியாக, அர்த்தம் இல்லாமல் தோன்றும்.

கொடுப்பதுதான் மருந்து

“நான் வாழ்ந்து யாருக்கு என்ன லாபம்?” என்று கேட்போர் உண்டு. வேலை, குடும்பப் பொறுப்புகள் முடிந்துவிட்டால் அடுத்து என்ன செய்ய என்று தெரியாத பல பெரியவர்களைப் பார்க்கிறோம். எந்த வயதிலும் வாழ்க்கை அசதியாகவும் அர்த்தமில்லாததாகவும் தோன்றலாம்.

ஆனால் மனித வாழ்க்கை எவ்வளவு மகத்தானது? பல லட்சம் ஆண்டுகள் பரிணாம வளர்ச்சியில் நமக்குக் கிடைத்த அற்புத வாய்ப்பு. நம் உடலும் மனமும் கொண்டுள்ள சக்தி தான் மனித இனத்தை இந்த உலகத்தின் தலைமையாக ஆக்கி உள்ளது.

நம்மால் என்ன செய்ய முடியாது? மனம் நினைக்கின்ற அனைத்தையும் செய்து முடிக்க வல்லவர்கள் நாம்.‘‘என்னவெல்லாம் இல்லை என்னிடம்’’ என்று பட்டியல் இடுவதற்குப் பதில் ‘‘என்னவெல்லாம் என்னிடம் இருக்கிறது’’ என்று பட்டியல் போட்டால் அது வாழ்க்கையின் கண்ணோட்டத்தையே மாற்றிவிடும்.

உங்கள் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் கொடுக்க ஒன்று செய்யலாம். உங்களால் பிறருக்கு என்னவெல்லாம் செய்ய முடியும் என்று யோசியுங்கள். கொடுப்பது தான் மன நலத்தைக் காக்கும் பெருமருந்து.

சோகத்தை ஒழிக்கும் வழி

என்ன கொடுக்கலாம்? ஒவ்வொருவரிடமும் கொடுக்க நிறைய உள்ளது. பெரிதாகப் பணம் இருக்க வேண்டும் என்று அவசியமே இல்லை.

பார்வையற்றவருக்குப் படித்துக் காட்டுங்கள். உங்கள் பணியாளர் குழந்தைகளுக்குப் பாடம் எடுங்கள். உறுப்பு தானம் செய்யலாம். நீங்கள் பயன்படுத்தாத பல பொருட்களை நல்ல நிலையில் இல்லாதவருக்குக் கொடுக்கலாம். ஆலயத்தைச் சுத்தப்படுத்தலாம். முதியோர் இல்லத்தில் சென்று அவர்களுடன் அன்பு பாராட்ட. தேர்வுப் பணம் கட்ட முடியாதவருக்குப் பணம் கட்டலாம். மனம் சோர்ந்தவர்களிடம் உற்சாக வார்த்தைகள் பேசலாம். ஆலோசனை சொல்லலாம்.

வசதி உள்ளவர்கள் சேவை மனப்பான்மை கொண்டவர்களுக்கு நிறைய செய்யலாம். கொடுப்பது என்பது தான் முக்கியம். யாருக்கு எதைக் கொடுப்பது என்பது அவரவர் தேர்வுகள்.

கொடுப்பது துக்க நிலையை மாற்றும். துக்கம் சுய நலமான உணர்வு. எனக்கு இது இல்லையே என்ற சுய பரிதாபம் தரும் சோகம் தான் துக்கத்தில் பிரதான பகுதி. தன் மேலுள்ள சிந்தனையை மாற்றப் பிறருக்கு உதவ ஆரம்பியுங்கள். துக்கம் விலகும். புதிய நம்பிக்கைகள் பிறக்கும். பல பிடிமானங்கள் வாழ்க்கையில் உள்ளது தெரியும்.

சொந்த வாழ்வில் சோகங்கள் இல்லாதவர்கள் யார்? ஆனால் பிறரின் சோகத்தைத் துடைக்கத் துணிகையில் சொந்த சோகம் இடம் தெரியாமல் போகும்.

எல்லா உலகத் தலைவர்களும் இதை உணர்ந்தவர்கள் தான். டால்ஸ்டாய் மோசமான தாம்பத்திய வாழ்க்கையை அனுபவித்தவர். ஆனால் இலக்கியம் அவரை இளைப்பாற்றியது. தேசத்துக்கே பிதாவான காந்திஜியின் புதல்வர் ஹரிலால். அவருக்கும் காந்திக்கும் ஒரே மோதலும் முரண்பாடும்தான். ஆனால் தேசப்பணி காந்திஜியைச் சோகத்தில் ஆழ்ந்து விடாமல் பார்த்துக் கொண்டது.

தற்கொலை தீர்வா?

படிப்பில்லை. பணமில்லை. சொந்த பந்த ஆதரவில்லை. பிள்ளைகள் சரியில்லை. நோய்கள். பணியில் பிரச்சினைகள். யாருக்குத் தான் சோகமில்லை? ஆனால் மரணம் அதற்குத் தீர்வில்லை. தற்கொலை செய்தவரின் குடும்பம் எத்தனை காலம் அந்த ரணத்தைச் சுமக்க வேண்டியிருக்கும்?

வாழ்க்கையில் நம்பிக்கைகள் முக்கியம். நமக்கேற்ற பிடிமானங்களைத் தேர்வு செய்து கொள்வது மிக முக்கியம். அது மதமோ, விளையாட்டோ, அரசியலோ, சினிமாவோ, இலக்கியமோ, சமூகச் சேவையோ, வேலையோ ..ஏதோ ஒன்று இருக்கட்டும்.

வாழ்வின் இன்பங்கள் விரைவில் திகட்டி விடும். துக்கங்கள் என்றும் தொடர்ந்து வரும். ஆனால், வாழ்வில் நாம் வைத்துள்ள குறிக்கோள் நம்மைச் சீராக இயக்கிச் செல்லும். சொந்த வாழ்வின் சோகங்களையும் புறந்தள்ள வைக்கும்.

உங்கள் வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் என்ன என்று யோசியுங்களேன்!

தொடர்புக்கு: ldcc02cbe@gmail.com 

About Us

Lakshmi De – Addiction and Counseling Center (LDCC) is one of the professionally qualified and Licensed De – addiction and Counseling Center based at Coimbatore, Tamil Nadu, India.

 We are recognized and Licensed by Institute of Mental Health , Kilpauk, Chennai , Tamilnadu under Mental Health Act of 1987 ( Central act 14 of 1987 ) , License number : 221.

We too give more importance to Neurological rehabilitation issues that a doctor-supervised program designed for people with diseases, trauma, or disorders of the nervous system. Neurological rehabilitation can often improve function, reduce symptoms, and improve the well-being of the patient. The goal of neurological rehabilitation is to help the patient return to the highest level of function and independence possible, while improving the overall quality of life — physically, emotionally, and socially.

LDCC offer services in the health care units like De - toxifications, Tobacco Cessation, Day Care, Relapse Prevention, Residential care, Interventional Counseling, Family Support Program, Vocational Training, after care service, Sustained Rehabilitation and related Services.

Our reliable and effective alcohol and drug recovery program is headed and supported by experienced, dedicated therapist and by motivated staff with years of experience in treating addiction.

At LDCC, we take care of our patients with compassion, love, self – realization along with medical, psychological treatment and education and awareness they need to recover from the effects of addiction.

LDCC is one among the comfortable de addiction center with high level of comfort than many other centers with all infrastructures, amenities and extra conveniences.

We remain to provide Safe, Secure, Effective and Confidential treatment for addictive behavior with high recovery rate. We ensure our treatment by providing residential doctors and staff nurses available on 24 hrs X 7 days.

We are committed to your Hope, Concern, Guidance and Sharing. We search all the roads that will lead you to be one of the functional individual of the society.

If you would like to quite alcohol or drugs then LDCC is the solely place which might assist you to recover from addiction.

We are a unique Center that serves the neurologically injured community by adapting to the needs of the patient, rather than having them meets our service criteria.  Contact us today!

Clinical Manager

For LDCC

Coimbatore, Tamil Nadu, INDIA

Contact - +91 – 9751700200 / +91 – 422 – 4357314

e mail : ldcc02cbe@gmail.com  http://ldcccbe.webs.com/